Konstantinos Stampoulis (geraki)
Thoughts about Wikipedia, free content, open culture, european history, and more…
Υπάρχουν παιχνίδια που τα παίζεις, τα τελειώνεις και τα ξεχνάς, και υπάρχουν και εκείνα που επιστρέφουν ξανά και ξανά, σαν ένα παλιό, γνώριμο χόμπι που δεν χρειάζεται καν εξηγήσεις. Το OpenTTD για μένα είναι ακριβώς αυτό: ένα παιχνίδι που παίζω συνεχώς εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που πρωτοείδα τον κόσμο των τρένων, φορτηγών, αεροπλάνων … Περισσότερα
Πρέπει να το πω από την αρχή: το Red Dead Redemption 2 είναι από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια που έχω παίξει ποτέ. Δεν μιλάω μόνο για τα γραφικά του ή για το πόσο μεγάλο είναι, αλλά για όλη την εμπειρία. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να κάνεις με ένα συνηθισμένο παιχνίδι. … Περισσότερα
Το «Κώδικες και μυστικά» του Simon Singh είναι από εκείνα τα βιβλία που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί δεν σου είχαν εξηγήσει νωρίτερα ότι η ιστορία της κρυπτογραφίας είναι τόσο συναρπαστική. Από τις πρώτες σελίδες γίνεται σαφές ότι δεν διαβάζεις ένα τεχνικό βιβλίο, αλλά μια μεγάλη, καλοσκηνοθετημένη αφήγηση, όπου βασιλιάδες, κατάσκοποι, μαθηματικοί και χάκερ μπαίνουν … Περισσότερα
Το «Flatland: A Romance of Many Dimensions» είναι από εκείνα τα κλασικά κείμενα που δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό «cult»: ένα μικρό σε έκταση, αλλά ανεξάντλητο βιβλίο, που μπορείς να το διαβάσεις ως μαθηματικό παραμύθι, ως κοινωνική σάτιρα ή ως φιλοσοφικό δοκίμιο για τα όρια της αντίληψής μας – και λειτουργεί εξίσου καλά σε κάθε επίπεδο. Ο … Περισσότερα
Το Logicomix είναι ένα από τα πιο ευφυή και ελκυστικά «μαθήματα ιστορίας των ιδεών» που έχω συναντήσει, μεταμφιεσμένο σε graphic novel. Παίρνοντας ως κεντρικό αφηγητή τον Μπέρτραντ Ράσελ και ακολουθώντας την πορεία του από την παιδική ηλικία μέχρι την κορύφωση (και την κρίση) του θεμελιωτικού προγράμματος στα μαθηματικά, το βιβλίο καταφέρνει να συμπυκνώσει δεκαετίες μαθηματικής, λογικής και … Περισσότερα
«Οι απόψεις ενός κλόουν» είναι από εκείνα τα βιβλία που σε βρίσκουν σε μια συγκεκριμένη ηλικία, αλλά συνεχίζουν να σε αφορούν πολύ μετά, ακριβώς επειδή μιλούν για την ενηλικίωση μέσα σε μια κοινωνία βαθιά υποκριτική. Το διάβασα γύρω στο 1997, σε μια περίοδο που η μεταπολεμική Γερμανία έμοιαζε να ανήκει οριστικά στο «τότε», όμως ο … Περισσότερα
