Το Unorthodox είναι από αυτές τις μίνι σειρές που βλέπονται σε μια ανάσα και σου μένουν στο μυαλό αρκετά πιο πολύ από όσο περιμένεις από τέσσερα επεισόδια· άνετα 8/10. Η ιστορία της Έστυ, που φεύγει από την υπερ-ορθόδοξη χασιδική κοινότητα στο Μπρούκλιν για να ψάξει τον εαυτό της στο Βερολίνο, είναι στημένη με απλό, καθαρό τρόπο, χωρίς περιττά επεισόδια ή φτηνές ανατροπές, και γι’ αυτό λειτουργεί τόσο καλά συναισθηματικά.
Το μεγάλο χαρτί της σειράς είναι η Σίρα Χας: κρατάει σχεδόν τα πάντα πάνω της, με ένα παίξιμο που πάει από την ασφυξία και τον φόβο μέχρι τη διστακτική χαρά του «έξω» κόσμου, χωρίς ποτέ να γίνεται μελό. Οι σκηνές στο Γουίλιαμσμπεργκ, με τη γλώσσα, τα ρούχα, τα τελετουργικά, έχουν αυτή την αίσθηση «ξένου κόσμου» χωρίς να γλιστράνε στην καρικατούρα, ενώ το Βερολίνο, με τη μουσική σχολή και την παρέα των μουσικών, λειτουργεί ως καθρέφτης μιας τελείως διαφορετικής, αλλά επίσης αγχωτικής πραγματικότητας. Ωραίο είναι και ότι η σειρά δεν δαιμονοποιεί όλους όσους μένουν πίσω: ο Γιάνκι, για παράδειγμα, παρουσιάζεται με κατανόηση, ως κάποιος που είναι κι ο ίδιος παγιδευμένος στις προσδοκίες της κοινότητας, κάτι που κρατά τη δραματική ισορροπία.
Ο ρυθμός είναι ήρεμος, με πολλά flashback, αλλά σπάνια νιώθεις ότι σε τραβάει χωρίς λόγο· περισσότερο σου δίνει χώρο να καταλάβεις γιατί η φυγή της Έστυ δεν είναι μια αυτονόητη ηρωική κίνηση, αλλά ένα τεράστιο ρίσκο γεμάτο ενοχές, φόβο και μικρές στιγμές ανακούφισης. Δεν είναι όλα τέλεια: η πλευρά του Βερολίνου έχει στιγμές που μοιάζει λίγο πιο σχηματική σε σχέση με την υπερ-πυκνή αποτύπωση της ζωής στην κοινότητα. Συνολικά όμως η σειρά στέκεται πολύ τίμια ανάμεσα στο δυνατό δράμ» και στο χαλαρό binge που τελειώνεις σε ένα Σαββατοκύριακο. Αν σε ενδιαφέρουν ιστορίες αυτονομίας, ταυτότητας και φυγής από κλειστές κοινότητες, ή απλώς θες κάτι ποιοτικό και ανθρώπινο στο Netflix που να μην απλώνεται σε άπειρες σεζόν, το Unorthodox αξίζει ξεκάθαρα τον χρόνο σου και τη βαθμολογία 8/10.
