Το Mrs. Fletcher είναι από εκείνες τις μίνι σειρές που βλέπεις σχετικά χαλαρά, αλλά στην πορεία συνειδητοποιείς ότι πιάνει με αρκετή ευαισθησία θέματα πιο σοβαρά από όσο δείχνουν τα 30λεπτα επεισόδια της. Ένα τίμιο 7/10, που κερδίζει κυρίως χάρη στην Kathryn Hahn και στην ήσυχη, ανθρώπινη ματιά του πάνω στην κρίση μέσης ηλικίας, το empty nest και τη σεξουαλική αφύπνιση.
Η σειρά παρακολουθεί παράλληλα την Ιβ, που μένει μόνη της όταν ο γιος της φεύγει για το πανεπιστήμιο, και τον ίδιο τον Μπρένταν, που ανακαλύπτει ότι στο πανεπιστήμιο δεν είναι πια το «μεγάλο ψάρι» του λυκείου. Στην Ιβ βλέπουμε μια γυναίκα που προσπαθεί να ξαναβρεί ποια είναι πέρα από την ταυτότητα της μητέρας, πειραματίζεται αδέξια με το online πορνό, με νέες γνωριμίες και με την ίδια της τη φαντασίωση, χωρίς η σειρά να την κρίνει ή να την γελοιοποιεί. Από την άλλη, ο Brendan λειτουργεί σχεδόν σαν «αντίστροφος καθρέφτης»: ένας μάλλον ανώριμος, κακομαθημένος τύπος που έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπος με έννοιες όπως συναίνεση, όρια, ευθύνη, και εκεί η σειρά σχολιάζει ήσυχα τη σύγχρονη αντρική τοξικότητα χωρίς διδακτισμό.
Η δύναμη του Mrs. Fletcher είναι ότι, παρότι είναι πολύ σεξουαλικά φορτισμένη σειρά, δεν ενδιαφέρεται για το σοκ αλλά για την αμηχανία, τα κενά, τις σιωπές γύρω από το πώς μιλάμε (ή δεν μιλάμε) για το σεξ και την επιθυμία, ειδικά σε μεγαλύτερες ηλικίες. Η μίνι διάρκεια (επτά επεισόδια) και το χαλαρό ντρεμεντί ύφος κάνουν την θέαση εύκολη, ιδανική για μερικές βραδιές χωρίς δέσμευση πολλών σεζόν, αλλά αφήνουν και την αίσθηση ότι κάποια arcs θα μπορούσαν να αναπτυχθούν λίγο παραπάνω – κάτι που ταιριάζει και με το 7/10: καλογραμμένο, καλοπαιγμένο, με φρέσκο θέμα, αλλά όχι πλήρως «ολοκληρωμένο» σαν ιστορία. Για μια χαλαρή αλλά όχι επιφανειακή σειρά γύρω από το τι σημαίνει να ξαναφτιάχνεις τη ζωή σου μετά τα 40, το Mrs. Fletcher κάνει πολύ καλά τη δουλειά του.
