Πρέπει να το πω από την αρχή: το Red Dead Redemption 2 είναι από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια που έχω παίξει ποτέ. Δεν μιλάω μόνο για τα γραφικά του ή για το πόσο μεγάλο είναι, αλλά για όλη την εμπειρία. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να κάνεις με ένα συνηθισμένο παιχνίδι. Έχει μια ατμόσφαιρα που σε τραβάει μέσα της και δεν σε αφήνει εύκολα να φύγεις. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι πραγματικά εκεί, σε μια άγρια δύση που δεν είναι απλώς όμορφη, αλλά και σκληρή, αργή, μελαγχολική και γεμάτη ζωή.
Αυτό που με κέρδισε περισσότερο είναι ο τρόπος που είναι φτιαγμένος ο κόσμος του. Δεν είναι απλώς ένας τεράστιος χάρτης για να τρέχεις από τη μία άκρη στην άλλη. Είναι ένας κόσμος που μοιάζει να αναπνέει. Συμβαίνουν συνεχώς πράγματα, μικρά και μεγάλα, και πολλές φορές το πιο ενδιαφέρον κομμάτι δεν είναι η αποστολή που πας να κάνεις, αλλά αυτά που βρίσκεις στον δρόμο σου. Ένα τυχαίο περιστατικό, ένας άγνωστος που ζητάει βοήθεια, ένα ζώο που εμφανίζεται ξαφνικά, ένα χωριό που έχει τη δική του αίσθηση και τον δικό του ρυθμό. Όλα αυτά μαζί φτιάχνουν κάτι που δεν το νιώθεις απλώς ως παιχνίδι, αλλά σαν εμπειρία. Και σε όλα αυτά επιλέγεις ξεχωριστά αν θα αλληλεπιδράσεις ή όχι.
Στο κέντρο όλων αυτών βρίσκεται ο Arthur Morgan, ίσως ένας από τους καλύτερους και πιο ανθρώπινους πρωταγωνιστές που έχουμε δει ποτέ σε παιχνίδι. Ο Arthur είναι από τους πιο έμπιστους άνδρες της συμμορίας Van der Linde, μιας ομάδας ληστών και φυγάδων που ηγείται ο χαρισματικός αλλά ολοένα και πιο ασταθής Dutch. Η συμμορία ζει στο περιθώριο, μετακινείται συνεχώς για να ξεφύγει από τον νόμο και τους μισθοφόρους, κουβαλώντας μαζί της δεκάδες άτομα – άνδρες, γυναίκες, παιδιά – σαν μια παράδοξη οικογένεια σε κατάσταση συνεχούς φυγής. Η ιστορία ξεκινά μετά από μια ληστεία που πάει στραβά και από εκεί η κατηφόρα είναι συνεχής: εσωτερικές προδοσίες, ρωγμές στην πίστη προς τον Dutch, και ο Arthur που αρχίζει αργά να αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος που υπηρετεί δεν αξίζει πια αυτόν τον κόπο. Η ιστορία γίνεται όλο και πιο σκοτεινή και συναισθηματικά βαριά καθώς πλησιάζει το τέλος, με τον Arthur να αντιμετωπίζει τόσο εξωτερικούς εχθρούς όσο και την πιο δύσκολη μάχη — αυτή με τον ίδιο τον εαυτό του. Το σενάριο γενικά είναι από τα πιο δυνατά πράγματα του παιχνιδιού. Δεν βασίζεται μόνο σε μεγάλες σκηνές ή σε θεαματικές ανατροπές. Χτίζει σιγά σιγά χαρακτήρες, σχέσεις και εντάσεις, και γι’ αυτό όταν έρχεται η ώρα να συμβούν τα σοβαρά πράγματα, έχουν πραγματικό βάρος. Σε κάνει να νοιάζεσαι για όλους αυτούς τους ανθρώπους, ακόμα κι αν στην αρχή δεν σου έλεγαν πολλά. Υπάρχει μια αίσθηση ότι βλέπεις το τέλος μιας εποχής να πλησιάζει, και αυτό δίνει σε όλο το παιχνίδι μια πολύ δυνατή μελαγχολία.
Όσο για το gameplay, προσφέρει έναν εντυπωσιακό αριθμό μηχανισμών που συνεργάζονται αρμονικά χωρίς να σε καταπλακώνουν. Υπάρχει σύστημα κυνηγιού με διαφορετικά είδη ζώων, κάθε ένα με τη δική του συμπεριφορά, και ένα σύστημα τιμής (Honor) που επηρεάζει πώς σε αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι και πώς εξελίσσονται ορισμένες σκηνές. Το Dead Eye, το σύστημα σκόπευσης σε αργή κίνηση, εξελίσσεται καθώς προχωράς στο παιχνίδι και δίνει εντυπωσιακές πινελιές στις μάχες. Το άλογό σου δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς — το φροντίζεις, το καλλωπίζεις, χτίζεις δεσμό μαζί του και αυτό επηρεάζει απευθείας τις δυνατότητές του. Υπάρχει ακόμα σύστημα διατροφής και ξεκούρασης του Arthur που επηρεάζει τα stats του, δυνατότητα ανταλλαγής και αγοράς εξοπλισμού, αλληλεπίδραση με κατοίκους μέσα από επιλογές διαλόγου και φυσικά δεκάδες side missions που είναι τόσο καλογραμμένα που πολλές φορές ξεπερνάνε τις κύριες αποστολές. Σε ό,τι αφορά τη δράση, οι μάχες είναι ικανοποιητικές και χρειάζονται κάποια τακτική, αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι του gameplay είναι η εξερεύνηση, η βύθιση και η διαχείριση του κόσμου γύρω σου.
Το σενάριο γενικά είναι από τα πιο δυνατά πράγματα του παιχνιδιού. Δεν βασίζεται μόνο σε μεγάλες σκηνές ή σε θεαματικές ανατροπές. Χτίζει σιγά σιγά χαρακτήρες, σχέσεις και εντάσεις, και γι’ αυτό όταν έρχεται η ώρα να συμβούν τα σοβαρά πράγματα, έχουν πραγματικό βάρος. Σε κάνει να νοιάζεσαι για όλους αυτούς τους ανθρώπους, ακόμα κι αν στην αρχή δεν σου έλεγαν πολλά. Υπάρχει μια αίσθηση ότι βλέπεις το τέλος μιας εποχής να πλησιάζει, και αυτό δίνει σε όλο το παιχνίδι μια πολύ δυνατή μελαγχολία. Αυτό που ίσως θέλει λίγη υπομονή είναι ο ρυθμός του. Δεν τρέχει ποτέ βιαστικά, και αυτό μπορεί να ξενίσει. Οι κινήσεις του Arthur, ο τρόπος που αλληλεπιδράς με τον κόσμο, ακόμα και η γενικότερη ροή του παιχνιδιού, έχουν μια αίσθηση βάρους. Αλλά εμένα προσωπικά αυτό δεν με χάλασε καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. Μου έδωσε την αίσθηση ότι το παιχνίδι θέλει να το ζήσεις και όχι απλώς να το περάσεις. Δεν σε σπρώχνει βίαια μπροστά, σε αφήνει να σταθείς λίγο, να κοιτάξεις γύρω σου, να χαθείς μέσα του.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κατόρθωμά του. Ότι δεν προσπαθεί απλώς να είναι εντυπωσιακό. Προσπαθεί να είναι ουσιαστικό. Και το πετυχαίνει. Έχει τεράστια παραγωγή, φοβερή λεπτομέρεια, εξαιρετική μουσική, δυνατούς χαρακτήρες και έναν κόσμο που πραγματικά αξίζει να εξερευνήσεις. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που, όταν τα τελειώσεις, μένουν στο μυαλό σου για καιρό. Όχι επειδή σου έδωσαν μόνο δράση, αλλά επειδή σου άφησαν κάτι περισσότερο. Υπάρχουν πάρα πολλές στιγμής συγκίνησης, ίσως και δακρύων όπως παραδέχονται πολλοί που έχουν παίξει το παιχνίδι. Πάντα κάποιος θα θυμάται σκηνές από το RDR2 με το Unshaken να παίζει στο background.
Για μένα, το Red Dead Redemption 2 είναι ένα παιχνίδι που δείχνει τι μπορεί να πετύχει ένα πρότζεκτ όταν έχει φιλοδοξία, υπομονή και προσοχή στη λεπτομέρεια. Δεν είναι απλώς ένα πολύ καλό παιχνίδι. Είναι από εκείνα που ανεβάζουν πιο πάνω τον πήχη για όλα τα υπόλοιπα. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
