Το Prometheus είναι από εκείνες τις sci‑fi ταινίες που, παρά τα εμφανή τους ελαττώματα, κερδίζουν άνετα ένα 8/10, κυρίως χάρη στην ατμόσφαιρα, την οπτική δύναμη και τις θεματικές του εμμονές με δημιουργία, πίστη και ευθύνη απέναντι στους «θεούς» μας. Ως prequel του Alien που τελικά επιλέγει να είναι κάτι πιο αυτόνομο, λειτουργεί σαν μια σκοτεινή, μυθολογική παραβολή για το τι σημαίνει να ψάχνεις τους δημιουργούς σου – και να ανακαλύπτεις ότι μπορεί να μη σε ήθελαν ποτέ.
Σε επίπεδο εικόνας και σκηνοθεσίας, ο Ρίντλεϊ Σκοτ είναι σε πολύ καλή φόρμα: οι τοπιογραφίες της αρχής, το σχέδιο του Prometheus και του σκάφους των Μηχανικών, με τον τρισδιάστατο χάρτη των άστρων, όλα συνθέτουν ένα από τα πιο εντυπωσιακά sci‑fi περιβάλλοντα των τελευταίων ετών. Η ταινία αποκτά σχεδόν θρησκευτική εικονογραφία, με τους Μηχανικούς να μοιάζουν με μίξη αρχαίων θεών και «πεσμένων αγγέλων», κάτι που ενισχύει την αίσθηση ότι παρακολουθούμε μια ιστορία για θυσία, ύβρη και τιμωρία, όχι απλώς μια ταινία με τέρατα. Στο κέντρο της είναι η Ελίζαμπεθ Σω, με την πεισματική της πίστη, και ο Ντέιβιντ, ίσως ο πιο γοητευτικός android της σειράς, που παίζει συνεχώς με τα όρια ανάμεσα στο θαυμασμό και την περιφρόνηση για τους ανθρώπους.
Εκεί όπου καταλαβαίνει κανείς και το γιατί δεν είναι τέλειο είναι κυρίως στο σενάριο: οι «τρύπες», οι περίεργες αποφάσεις χαρακτήρων και τα μισοειπωμένα μυστήρια είναι πραγματικά, αλλά αν αποδεχτείς ότι η ταινία ενδιαφέρεται περισσότερο να θέσει ερωτήματα παρά να δώσει καθαρές απαντήσεις, δουλεύει πολύ καλύτερα. Το σύμπαν του Prometheus είναι χτισμένο γύρω από τη μεγάλη ερώτηση «ποιος μας έφτιαξε και γιατί;» και γύρω από τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη ανάγκη για νόημα και στην πιθανότητα ότι πίσω από τους «θεούς» μας κρύβεται μόνο αδιαφορία ή και εχθρότητα. Για όσους μπορούν να ζήσουν με την ασάφεια και να απολαύσουν μια ταινία ως αισθητική και θεματική εμπειρία, το Prometheus είναι πλούσιο, προκλητικό και γεμάτο σκηνές που σηκώνουν συζήτηση πολύ μετά τους τίτλους τέλους – κάτι που δικαιολογεί απόλυτα μια υψηλή, έστω και όχι τέλεια, βαθμολογία.
